LokalHeroz doet dagelijks verslag vanaf het Internationaal Filmfestival Rotterdam. Als filmkijker, medewerker of vanaf de zijlijn.
Vrijdag 5 februari
film: Zero van regisseur Pawel Borowski (2009) – gezien 3 februari 2010
Nu eens een bijdrage van een niet-verslaafde filmfestivalbezoeker. Sterker nog, zonder uitnodiging van Edwin Veekens van Veenman Drukkers zou ik woensdag een vette verrassing hebben gemist. De film ‘Zero’ laat zien hoe veel talent er in Polen zit. De soms onmogelijk en ongemakkelijk aanvoelende verweving van personages en situaties zorgde ervoor dat ik in het begin heb zitten meepuzzelen over hoe alles en iedereen in elkaar past. Niet doen, de meesterlijke verstrengelingen moet je, net als het leven zelf, niet willen analyseren.
Ik citeer het maar even uit het programma:
‘Vierentwintig verhaallijnen (rond jaloezie, vreemdgaan, wraak, wanhoop en noodlot) kruisen elkaar in vierentwintig uur, waarbij de camera steeds overspringt van personage naar personage, op straat, in een bus of café. Zo stroomt het verhaal voort, op een trage rocksoundtrack.’
Als niet-filmfanaat – ik geef het maar eerlijk toe – ben ik meegevoerd door een meesterwerk met wisselende ontmoetingen tussen wel heel verschillende personages. Die zorgen het ene moment voor stilte in de zaal, dan weer voor verbazing en zelfs voor shock-effecten, even later gevolgd door lachsalvo’s. Het zit er allemaal in.
Nee, ik ben geen filmfanaat en cinematografisch hoef ik er geen intellectuele analyses van te maken. Heeft deze Poolse film me bekeerd en loop ik volgend jaar ook het hele festival af met grote rechthoekige ogen van het filmkijken?
