De komende periode gaan een aantal deelnemers van de #heldenrun hun verhaal met ons delen. Vandaag het verhaal van @Thamar, ik ken haar als het meisje dat altijd lacht en dit is haar verhaal…
Na het artikel dat Joel gisteren schreef “Heldenrun de race met alleen maar winnaars” ben ik ook eens gaan nadenken wat mij drijft en waarom ik voor het eerst in mijn leven een solo-sport (lees: geen verantwoording naar een team) wel volhoud. Mijn verhaal is niet zo spectaculair als het zijne en begint dan ook heel klein, met een wens. @Thamar het meisje dat altijd lacht
Het was op een zomeravond, ik liep wandelde een rondje lekker naar de Kop van Zuid. Wilhelminapier is mijn favoriete plek van de stad, op het uiterste puntje bij Hotel New York kan ik uren zitten lezen, tekenen of beetje nadenken met uitzicht op de prachtige stad en de havens. Ik liep terug richting de Hef en kwam mijn collega tegen die ‘even een rondje’ aan het rennen was, ik was eigenlijk een beetje jaloers.
Effe een rondje bruggen
Ik wenste dat ik dat ook zou kunnen, even een rondje bruggen, omdat het zo lekker is. Op vakantie, waar dan ook, je schoenen pakken om wat kilometers te pakken. Ik wist dat ik de straat nog niet uit kon lopen om al blauw aangelopen het op te geven. Ik gaf me op voor de bedrijfspas voor de sportschool, eerst daar maar conditie opbouwen, dacht ik. Maar fitness past echt niet bij mij, het kost teveel tijd en ik verleid me liever tot de sauna dan dat ik in een apparaat ga hangen en ik sport liever buiten. Kortom geen succes.
Steeds meer mensen om me heen begonnen met lopen en praatten en twitterden daar dan vrolijk over. Ik werd steeds meer geprikkeld, toen mijn vriendin Rosalie de 10k tijdens de Marathon van Rotterdam liep was ik om, ik moest en zou gaan lopen. “Effe een rondje bruggen” en “effe een rondje Kralingse plas” ja, dat wilde ik. Ik trok mn beste sneakers aan en op 18 april liep ik mn eerste 2.79km, de twee maanden erop ben ik doorgekomen met de podcast van Vlaanderen start to run met Evy die me steevast het nodige vlaams ingesproken zetje gaf “nog even doorhalen”, “Ik ben zeer fier op u” “we zijn al bijna vrindinnen”.
Ik ben fitter dan ik ooit geweest ben
En nu, nu loop ik mijn rondjes drie keer per week, ik heb mijn doel gehaald. Intussen heb ik al een goede 165km in de benen, fijne loopschoenen en ik ben fitter dan ik ooit geweest ben. Maar ik ben niet doelloos, mijn doel is te blijven lopen, een leven lang. Geen snelheidrecords, geen wedstrijden en #Heldenrun helpt me om m’n belofte aan mezelf te houden, het is gezellig samen te starten en een beetje sociale druk heb ik kennelijk wel nodig ook bij het solo-sporten.
“Success rests in having the courage and endurance and, above all, the will to become the person you are, however peculiar that may be. Then you will be able to say, I have found my hero and he is me.” George A. Sheehan – runner